Ofisten sıkılanlar için Workinton

Ofis kafeler, ofisten kaçıp serbest çalışmak isteyenlere alternatif sunuyor.

-Atilla İlhan, 1990'lı yılların başında yağmurdan korunmak için Harbiye'deki Divan Pastanesi'ne girer. Sonraki hayatı büyük oranda o kafede geçer ünlü şairin. Notlarını burada yazar, röportajlarını burada yapar. Şimdilerde de bir kafeye girdiğimizde laptop, telefon ya da tabletleriyle çalışanlara rastlamamız nadirattan değil. Kitap kafelerde ya da kahvehanelerde görmeye alıştığımız bu durum yerini ofis kafelere bırakıyor. Workinton yani ‘çalışma dünyası' ise bunların ülkemizdeki ilki. Workinton, kafedeki gürültülü çalışma ortamından ziyade rahat ve konsantre bir mekan sunuyor.

Workinton Genel Müdürü Gökhan Beydoğan, Workinton'un özellikle mobil çalışanlar ve farklı bir şekilde bir araya gelmenin, çalışmanın mümkün olduğunu düşünenler için tasarlandığını söylüyor. Ergonomik çalışma ortamı ve motivasyonun dikkate alındığı, işbirliği alanlarının oluşturulduğu mekânda kurumsal dünya ile bireysel çalışanların buluştuğunu belirtiyor.

Genel Müdür Gökhan Beydoğan, kuruluş hikâyelerini ise şöyle anlatıyor: “İnşaat mühendisiyim. Kendi bölümümden arkadaşlarımla birlikte kurduğum gayrimenkul geliştirme firmamızın iş geliştirme ve pazarlamasından sorumluydum. Projelerimiz Sarıyer'de, Şişli'de oluyordu. Merkezimiz ise Kadıköy'deydi. Müşteriyle görüşme, pazarlama faaliyetlerini yürütme, yeni yerler bakma derken şantiyelerde bulunduğum kadar dışarıda da bulunuyordum. Yanımda laptopum oldukça ofisime dönmek zorunda olmadan dışarıda istediğim yerde bir kahve söyleyip işimi yapmaya çalışıyordum. Ancak yan masaya çocuklu bir aile oturduğunda konsantre bitebiliyordu. Ya da rahat bir şekilde telefon görüşmenizi yapacak ortam olmuyordu. Bu ihtiyacı gözlemlemeye başladım. O esnada Arjantin'de böyle bir oluşumun olduğunu gördük. İlk olarak yurtdışından bir markayla işbirliği şeklinde hizmet verdik. Ama yapı, dizayn biraz eksik kalıyordu. Dünyanın o bölgesinin çalışma hızı bizim standartlarımıza göre çok yavaş. Daha sonra fikri genişleterek Workinton'a dönüştürdük.”

Ofis konsepti nasıl kullanılıyor?

Workinton'un Maslak, Kavacık, Levent 199, Esentepe Astorıa, Maçka, Şişhane, Galata, Ümraniye Buyaka, Kozyatağı And olmak üzere İstanbul'da dokuz şubesi mevcut. İstanbul dışında Ankara ve İzmir'de de çalışma ortamları sağlıyor. Mekânlarda renk renk koltuklar, masalar bulunuyor. İstediğiniz yeri seçebiliyor, tekli ya da çoklu masalarda çalışabiliyorsunuz. Tercih dâhilinde kişiye özel masalar da seçilebiliyor.

Her masada priz, çalışma lambası, dizüstü bilgisayarın güvenle bırakılacağı şifreli kilitler mevcut. Önemli görüşmeler mekânlardaki telefon kulübelerinde gerçekleştirilebiliyor.

Çalışmadan sıkılanlar ofislerde yer alan oyun alanları, scooter ve bisikletle mola verebiliyor. Kalınan süre boyunca bitki çayı, filtre kahve, poğaça, demleme çay, sabah küçük kahvaltılıklar öğleden sonra kurabiyeler gibi ikramlardan ücretsiz faydalanılabiliyor.

Her gün 800'e yakın kullanıcının yararlandığı ofislerin saatlik kullanımları olduğu gibi günlük 40 TL'lik paketler de sunuluyor.

Burak Kut: Bir dönem kendimi fasülye gibi nimetten sandım

Burak Kut, Yunanistanlı şarkıcı Kaiti Garbi ile şarkı söyleyerek sevenlerine sürpriz yaptı. Şu sıralar ‘Küçük Prens' müzikalinde de rol alan sanatçıyla düet projesinden yola çıkıp keyifli bir söyleşi gerçekleştirdik. En popüler olduğu dönemde ortadan neden kaybolduğundan, hayatındaki değişikliklerden ve planlarından söz ettik.

Yunanistanlı sanatçı Kaiti Garbi ile sürpriz bir düet yaptınız. Hikâyesini anlatır mısınız?

Ahmet San ile başlayan bir proje. Avrupa'ya doğru bir şeyler yapmak istiyordum. Farklı kültürlerle bir araya gelip kendimi yenilemek, farklı müzisyenlerle tanışmak çok heyecan veriyor. Onun ismini duyunca bir araştırma yaptım ve çok saygıdeğer biri olduğunu gördüm. Onlar da benim ismimi duyunca çok heyecanlanmış. Bana beklediğimin üstünde bir saygı gösterdiler. Bu durum işlerimizi daha da kolaylaştırdı. İlk şarkı ‘Harikalar Diyarım'ı aralık ayında çektik, güzel tepkiler alıyoruz. Biri burada biri de Yunanistan'da iki konser yapmayı düşünüyoruz. Yaz döneminde de ‘Kalbini Dinle' isimli ikinci şarkımızın klibini çekeceğiz.

Şarkıların düzenlemeleri farklı olmuş…

Evet, o köprüyü iyi kurdular. Hem Yunan hem Türk hem de Batı tınıları var. Besteci arkadaş, Türk keman sanatçılarının methini duyduğu için keman kayıtlarını burada yapmak istedi. Şarkıların sözleri Yunan söz yazarına ait. Bana İngilizce çevirisini gönderdiler. Ben de o çeviri üzerinden anlamı çok değiştirmeyecek şekilde Türkçe sözler yazdım.

Neden yeni bir Türkçe şarkı yapmadınız?

Aslında bu tarz bir şey yapmak istiyordum. Piyasanın ticarî; koşulları sebebiyle istediğin müziği yapamaz hale geliyorsun. Bu durum da ister istemez seni bir tarafa itiyor. Şu tutar bu tutmaz diye bir kaygı var. Yaptığın kaliteli işlerin de sana geri dönüşü olmadığından ne kadar tecrübeli olursan ol bunu yaşıyorsun.

Çok üzücü değil mi bu durum? Yılların müzisyeni olup yine de bir silinip gitme korkusu ya da tutunma gayreti…

Ebette çok üzücü ama silinip gitme kaygısı değil bu. Öyle bir kaygım olsaydı en popüler olduğum dönemde kendimi geri çekmezdim. Bu kaygılarla iş yapmıyorum. Biraz meşakkatli olsa da sabrın insana daha iyi dönüşler yaptığını deneyimlerimle gördüm.

3-4 CD'LİK BİR ALBÜM DÜŞÜNÜYORUM

Geçen yıl bir tekli yayınlamıştınız. Albüm yapmayı düşünmüyor musunuz?

Ben uzun zamandır CD de çıkarmıyorum. Bu dönemde her şey dijital oldu. Tekli yapmak en mantıklısı. Bir albüm yapma niyetim var ama farklı bir proje peşindeyim. Satış kaygısı olmadan bir şey yapmak istiyorum. Sponsor bulursam ya da bir yatırım imkânı olursa yapacağım. Yüksek maliyetli bir şey olacak.

Nasıl bir albüm yapmayı düşünüyorsunuz?

Bir katalog albümü olacak. Kariyerimin başından beri çok farklı müzik türlerinde şarkılar seslendirdim. ‘Yaşandı Bitti' ile rock etkisi başlattık. O dönemki rockçılar bu şarkının kendilerine de kapılar açtığını söylüyordu. Benim rock söylememi isteyen bir kesim var. ‘Bebeğim' gibi duygusal-slow şarkı söylememi isteyenler oluyor. ‘Benimle Oynama' gibi hareketli şarkılar bekleyenler var. Akademik kariyerim olan senfonik tarzdaki çalışmalarımı çok beğenenler de var. Birçok senfoni orkestrasıyla çalıştım, senfonik ilahiler söyledim. Yine bu tarzda türküler de söylemeyi planlıyorum. Herkesi tatmin edecek bir proje yapmam gerek. Bir katalog müziği olmalı. Dört-beş tarzı içerecek ve üç-dört CD'den oluşacak külliyat tarzında bir çalışma olmalı.

90'LARDA NE İSTİYORSAK ONU YAPIYORDUK

Müziğe başladığınız piyasa ile şimdiki müzik piyasası çok farklı mı?

Gelişiyor gibi görünüyor ama çok da geliştiğini düşünmüyorum. Gruplaşma ve tekelleşme var. Bu da kötü bir rekabet ortamı oluşturuyor. Benim için değil ama yeni isimlerin kendini ispat etme şansları oldukça azaldı. İşinin adamı olmayan çok insan var piyasada maalesef. Kıymetli müzisyen ve prodüktörlerin sayısı çok az. Yapımcılar yatırımların karşılığını alabilmek için garantici yaklaşıyor. Tabii hatayı tamamıyla o tarafa atmaya gerek yok. Elbette bizlerin de hatası oluyordur.

Birçok kişi ‘Ahh nerede o 90'lardaki şarkılar!' diyor. O yılların alametifarikası neydi?

Yaptığımız şeyin örneği yoktu. Şu tutmuş, onun gibi bir şarkı yapayım gibi bir durum yoktu. Ne istiyorsak onu yapıyorduk. Bu doğallık, üretme isteği ve bizi bloke eden şeylerin olmaması güzel şeyler üretmemize sebep oluyordu. Fakat 90'lar iyiydi şimdi çok kötü gibi bir çıkarım yapamam. Sadece bizim ülkemizde değil dünyanın her yerinde üretim sıkıntısı var. Bu durum zamanla değişecektir.

Bir ara kendimi fasulye gibi nimetten sandım

Kariyerinizin en tepe noktasında gözlerden kayboldunuz. Sebebi neydi?

Ben, ben olmaktan uzaklaşıyordum. Konservatuar mezunuyum. Bir anda kendimi sadece popçu olarak anılan ve bu işten para kazanan bir marka olarak görmeye başladım. Bu durumdan psikolojik olarak rahatsızlık duydum. Bazı şeyler çatırdamaya başladı. Sürekli yarışa sokulan bir yarış atı gibi hissettim kendimi ve bir yerde durmak istedim. Kendimi geliştirmeye fırsat bulamıyordum. Kitap okuyayım, başka bir enstrüman öğreneyim, biraz da kendi içimde ilerleyeyim istedim.

Bunda çok genç yaşta popüler olmanın etkisi de var mı?

Evet. Daha üniversiteyi yaşamadan, hayatı algılamadan bir serüvenin içine giriyorsunuz. İlişkiler kuramıyor, aile olmayı düşünemiyorsunuz. Markanıza zarar gelecek diye üzerinizde sürekli baskı oluyor. Bir ara kendimi gerçekten fasulye gibi nimetten sanmaya başlamıştım. Bu çok sakıncalı bir durumdu ve burada durmalıydım. Bu işlerin gelip geçici olduğunu erken fark ettim ve önlemimi erken aldım çok şükür. Bunu kimse algılayamadı tabii ki. Bu arada o dönem benim durmamı bekleyen çok rakibim olduğunu da gördüm. ‘Bu adam durdu ohh be' deyip atağa geçtiklerini gördüm. (Gülüyor) Onlar için iyi olduysa ne güzel ben hakkımı helal ettim.

Frene basmanın size zararı oldu mu peki?

Manevî; yönden olmadı ama ekonomik olarak zarara uğradım. Eksik tecrübeye sahip olduğum için benimle birlikte çalışan insanların eksikliğinden dolayı büyük zarar gördüm. Çalışmadığım dönemde ödenmesi gereken ama ödenmeyen astronomik paralarla karşılaştım. Bunlar beni epey bocalattı.

Hayatımdan birçok kişiyi sildim

O kadar popülerken bir anda geri planda kalmak psikolojik olarak etkiledi mi sizi?

Tabii ki. Türk filmlerinde eski mahallesine döndüğünde kimseyi bulamayan adam gibi bir şey oldu. Bunu öngörüyordum ama yüzleştiğinde sıkıntı oluyor elbette. Ama iyi oldu. Askerde bir komutanım vardı. Bana, ‘Burakcığım sıkıntı çekiyorsun. Bizim bile sıkıntı çektiğimizde arayacağımız insanlar var. Senin yok mu, neden aramıyorsun?' dedi. Yok dedim. ‘O zaman telefon defterinde ismi yazan herkesi sil.' dedi. Ben de sildim. Babamı çok erken kaybettiğim için aileden gelen borçları devralan bir çocuktum. Barlarda şarkı söylerken ailemin bir ferdinden kalan borçları ödeyerek yola çıkmıştım. O konuda güçlüyüm. Paraya ve güce tamah eden çok insan var ve bu insanlar şekil yapar. Ben o şekilleri sevmiyorum.

Bu dönemin sizin için en büyük kârı sanırım aile kurmak olmuş…

Evet. Hayattaki en önemli şeyin aile olduğunu bir kez daha gördüm. Biraz geç olsa da iyi oldu. Erken olsa sağlıklı olmazdı. Çünkü kafamızı kurcalayan çok insan var. Ama bunlar da doğru bir seçim yapmam için güzel tecrübelerdi.

Nasıl bir duygu aile babası olmak?

Dünyadaki en mutluluk verici şey. Kızımla arkadaşım. O da benimle çok mutlu. Sanata çok meraklı ve duyarlı bir kızım var.

Bebek yüzlü demeleri hoşuma gidiyor

Yıllardır Bebeto, bebek yüzlü sanatçı olarak anılmak sizi rahatsız ediyor mu?

Etmiyor, hoş bir şey bu. Aidiyet hissi veriyor. Sanırım bir neslin ortak hafızası olmayı, kalplerinde yer etmeyi başardım. Dört yaşındaki çocuğun ‘Benimle Oynama'yı söylemesi hoşuma gidiyor. Eşim kök hücre ve medikal estetik konusunda önemli bir doktor. Bunu onun yaptığını sananlar var. Ama öyle değil, tamamen genetik.

Kolunuzdaki künyede ‘Kun fe yekun' (Allah bir şeyin olmasını isterse ol der o da hemen oluverir) yazıyor. Kaderci ve mütevekkil misiniz?

Bu künye eşimin hediyesi. Evet, öyleyim ve bunun faydasını çok gördüm. Kaderciyim ve manevî;yatla ilgiliyim.

‘Küçük Prens' müzikalinde oynuyorsunuz. Bu kadroya nasıl dahil oldunuz?

Birçok şey yapıyorsun ama bazıları yaptığın şeylerin ardında kalıyor. Mesela bir klibi milyonlar izlerken benim için müziğin zirvesi sayılabilecek senfoni konserlerini 2 bin kişi takip ediyor. Bazı güzel şeyler maalesef popüler işlerin gerisinde kalıyor. Bu güzel şeyleri fark edenlerden biri de sevgili Alev Baymur. Kafasında hep benimle ilgili bir şeyler vardı. ‘Küçük Prens'i yapmaya karar verdiğinde Altan Gördüm ile ilk bana geldi. Zaten Küçük Prens isimli bir albümüm var. O kitabı okuduktan sonra bu şarkıyı yapmıştım. Çok ironik oldu. Böyle bir işi ülkemizde yapmak gerçekten çok zor. Mucizevî; bir şekilde hayata geçti. Bunu yapabildiğim için çok mutluyum. Yıllar önce de Broadway'de bir müzikalde oynama şansım olmuştu.

Haldun Boysan: 45 yaşından sonra aklım başıma geldi!

Kurtlar Vadisi'ndeki ‘Tombalacı Mehmet' karakteriyle tanınan Haldun Boysan'a göre kariyerindeki en özel film ‘Gemide'. Ekonomik nedenlerden dolayı içine sinmeyen işleri kabul etmek zorunda kaldığını söyleyen oyuncu, “Üzerimde en çok Cüneyt Arkın iz bıraktı.” diyor.

Onlarca dizi, sinema, tiyatro. Projelerinizi alt alta sıralayınca ne görüyorsunuz?

Şanslı olduğumu... 50 yaşımı geçtim, 22 yaşımdan beri piyasanın içindeyim. Tiyatrodan sinemaya tanıdığım ustalar bana çok şey kattı. İdolüm olan, hayalimi süsleyen insanlarla oynadım. Cüneyt Arkın, Kartal Tibet, Türkan Şoray, Fatma Girik, Şener Şen… Hepsiyle karşılıklı oynadım hem de. Mesela Türkan Şoray'la oynarken annem televizyonda görmüş, aradı. Sen Şoray'la mı oynuyorsun, dedi. O hâlâ gerçek bir star. Diğerlerinin de sinemamızdaki yerleri bambaşka.

Sizde en çok iz bırakan hangisi?

Hepsi ama Cüneyt Arkın bir tık daha fazla. İçlerinde ilk onunla çalıştım henüz öğrenciyken. Abi diyorduk hep, ‘Neden öyle diyorsunuz?' diye başlardı cümleye. İtiraf etmeliyim bana sinemayı anlatan adam oldu. Gülün Bittiği Yer'de ilk defa karşılaştık, merceklerden başlayarak sinema tarihi dersi verdi. Tiyatroda en büyük katkıyı veren ise Savaş Başar'dı. Abim gibiydi, okula girmeme, ilerlememe vesile oldu. Nurhan Karadağ'dan Sevda Şener'e hocalarımın katkısını unutamam. Örnek alabileceğimiz, işi kadar hayatı da anlatan, günahımızı sevabımızı hatırlatacak bir kuşak vardı önümüzde. Keşke şimdiki gençlerin onlarla çalışma şansı olsa.

‘Dünyayı Kurtaran Adamın Oğlu', iyi yâd edilmiyor. Hayli mizahı yapıldı...

Birincisinin mizahı yapıldı, ikincisinde bayağı bir kadro vardı. Modern sinema dönemine denk geliyordu ve Kartal ağabey (Tibet) çekti. İlkinin yönetmeni Çetin İnanç. Belki hepimiz güldük ama ciddi bir sinematografisi var. Çetin ağabey sinema dünyasında en hızlı film çeken isimlerden. Yokluktan bir şey var edenlerden. Köpükten kaya, hamam böceğinin kıçına kuyruk yapıştırıp akrep yapan adam. Böyle bir zihniyetle iş yapmak kimin aklına gelebilir. Cüneyt Arkın başka bir ülkede olsa sinema tarihindeki yeri bambaşka olabilirdi.

Komedi, aksiyon, korku, drama… Filmografinizde her tür var maşallah.

Evet, Doğacan Ana Farta adlı genç bir yönetmenle korkuyu denedik, başarılı olduk. Ona inandım, o da becerdi. Komedi, macera, dramı da denedim. Şöyle bir şey var. Oyuncu başarısız olabilir ama denemekten korkmamalı. Bütün işlerim başarılı değil, pişman olduklarım da var. Hay Allah diyerek başladığım, çok başarılı olanlar da var.

Pişman olduklarınız...

İsim vermeyeceğim, bende kalsın. Çoğu ekonomik sebeplerle kabul ettiğim işler. İyi olacak sandım, kötü oldu. Kimse, ‘Yaptığım her iş mükemmeldir.' diyemez. Bir işe yeterince konsantre değilsen, mutsuzsan iyi iş çıkarma şansın yok. Sinemada şu kural vardır: İyi senaryodan kötü film çekebilirsin ancak kötü senaryodan iyi film çekilmez. Yaşamak zorundayız, ev kirası, elektrik faturası, yol parası… Bunlar Demokles'in kılıcı gibi tepende duruyor. Çizgiyi kaybettin mi toparlaman mümkün değil.

Ne zaman, ‘Keşke daha seçici olsaydım!' demeye başladınız?

Çok geç. 45 yaşından sonra aklım başıma geldi. Ondan önce ‘yaparız, olur' diyorduk. Değilmiş. Normal şartlarda okuyup içine sinmeyen bir işe girmeyeceksin. Artı minimalize yaşamayı öğreneceksin. İlla özel arabaya binmeliyim, şöyle böyle olmalıyım demeyeceksin. Kapitalist sisteme adapte olursan yıpranırsın. Hayatındaki özentiler seni yanlışa götürür. Metro da bir ulaşım aracı, taksi, özel araba da…

Dramda mı kendinizi daha rahat hissediyorsunuz, komedide mi?

Her zaman dramda. Komedi güzeldir, becerebilirsen. Dramda olduğu gibi senaryo ve oyuncuların çok iyi olması lazım. Melodram gibi hafif komik ve kendine jilet attıracak konuma getireceğin işler seyirciyi daha fazla cezbeder. Türk halkının geleneğinde şiddet ve özenti olduğu için mafya işleri de çok iş yapar.

Tek kanala bağlı yaşamak eksiye götürür

Canlandırdığınız rollerin en özeli hangisi?

‘Gemide' filmindeki karakter. Sinemamızın en küfürlü yapımlarından belki ama kült. Gerçekliğini birebir yansıttığımız bir iş. O nedenle o kadar çok sevildi. Televizyonda yayınlanamaz, sinemada seyirci yaş sınırlamasına takılır. Bana göre +19. Hiçbir pornografik yanı yok, çok düz bir erkek hikâyesi. Bir hayat düşünün ki gemi personeli yüzme bilmiyor. Gemi batsa boğulacaklar ve bu dört adam birbirlerinden başkasını görmüyor aylardır. Çok güzel, özel bir iş. Yurtdışından bayağı ödül aldı. Gönlümdeki en özel filmdir. Geçtiğimiz hafta Ayhan Özen'in yönettiği ‘Hasret Bitti' filminde oynadım. O da çok özel. İkisini yan yana koyup izlediğinde kendime inanamam. İki karakter bu kadar mı farklı olur. Oyunculuğun, sinemanın güzelliği o.

Arkadaş çevreniz sektörden olduğu kadar sokaktan da...

Tabii. Bu çok mutlu edici bir şey. Tek bir kanala bağlı yaşamak seni eksiye götürür. Tiyatrocuysan anlamasan da resme ilgi duymalısın, enstrüman çalamasan da müzik dinlemelisin. Kuşadası'na gittiğinde Efes'e, Meryem Ana'ya gitmelisin. Hayatında tek yere bağlıysan kısır bir döngüdesindir. Beğen, beğenme kendini geliştirmek için her fikirden, dinden, dilden insanı anlamaya çalışmalısın. Sonuçta bütün dinlerin temelinde şu var: İyi insan ol.

Türkiye, Kurtlar Vadisi'ne hazır değildi

En popüler rolünüz hâlâ Kurtlar Vadisi'ndeki ‘Tombalacı Mehmet' karakteri değil mi?

Öyle. Kartal (Tibet), Karaoğlan; Cüneyt Arkın, Malkoçoğlu; Oktay Kaynarca, Çakır; ben, Tombalacı. Ne kadar değişirsen değiş seyirci seni öyle görmek istiyor, beğendiğini özlemle bir daha bekliyor. O dizide işin buralara geleceğini düşünmemiştim açıkçası. Çok güzel bir iş oldu. Osman Sınav'ın yüreğine sağlık. Ama bana sorsan dizi Türkiye için erken bir tarihte çekildi.

Neden?

Hazır değilmişiz. Bir dönem uzun pardösülü insanlar türedi Deli Yürek dolayısıyla. Kurtlar Vadisi ile beraber omuzu düşük birileri sokakta kol gezmeye başladı. Herkes Memati herkes Çakır, Testere, Tombalacı... Böyle şeyleri çekmek için önce hazmetmek gerekiyor. Amerika bunu yapıyor. Orada suçun bir yaptırımı var. Bizde bu ekranda gösterilmeyince yapılanlar doğru gibi anlaşılıyor. Televizyon dizisi olduğu için rahat yürüdük. Reyting aldıkça daha da rahat edildi.

Beşiktaş adımdan önce gelir

İş dışında nerelere gider, ne yer içersiniz?

Beylerbeyi'ndeyim genellikle. Arkadaşımın kafesi var, orada oturur çay kahve içerim. Deniz kenarında sohbetler olur, lokallerde kâğıt oynanır. Bir de işe yüzde 50 ayırıyorsam, yüzde 48'ini Beşiktaş'a ayırıyorum.

Çok koyu bir taraftarmışsınız…

Beşiktaş bizim için bir yaşam biçimi. İç saha, deplasman fark etmez çekimim yoksa bütün maçları takip ederim. 13 yaşından beri aileden gelen bir gelenek. Kongre üyesiyim. Onsuz yaşamı eksik hissediyoruz.

Localı değil, taraftarsınız değil mi?

Tabii. Beşiktaş'ta seyirci yok, taraftar vardır. Herkes can-ı yürekten destekler. 42 senedir o tribünün içindeyim, üniversiteyi Ankara'da okumama rağmen. Benim için İstanbul hep deplasmandı. Lise 1 itibarıyla her maça giderim. Takım mağlup olur, dengen bozulur. Üç gün karalar bağlarsın. Kazandığında nasıl mutlu mesut yaşıyorsan, kaybettiğinde çevreye hissettirmeden mutsuzluğunu yaşıyorsun. Biri ne oldu, dediğinde nasıl anlatacaksın bu durumu?

Itır Esen, Zafer Algöz gibi sanat dünyasından koyu taraftarlar var.

Onlarla beraberiz. Itır benimle her maça geliyor. Zafer internet platformlarında yazılar yazıyor. Kimliğimi hiçbir zaman takımın önüne koymadım. Bunu gururla söylüyorum. Önce Beşiktaşlıyız, sonra sanatçı. Benden bahsedilince yanlış anlamayın, kusura bakmayın önce takım gelir, diyorum. Sonra devam ediyorum. Kalp kırmışlığımız yok hiç.

Emin misiniz?

Bize öğretilen hayat felsefesinde o var. Küçük bir Fenerbahçeli çocuk görürsem alır kucağıma severim. Oğlum takımını değiştirmene gerek yok, derim. Bu bir aidiyet duygusu. İleride gönlü ister, şu takımı tutarım derse, eyvallah. Buyur gel.

Evet, böyle bir şarkı var

Yaslı Gönlüme… Bunlar ‘Anadolu Rock' başlığı altındaki en popüler parçalar. Bir de duyduğumuzda ‘Aa böyle bir şarkı mı varmış?' tepkisi verdiklerimiz… ‘Aç Kapıyı Gir İçeri', ‘Aya Bak Yıldıza Bak', ‘Maden Ocağının Dibinde' gibi az kişinin bildiği şarkıların tanıtılmayı fazlasıyla hak ettiğini düşünen Gökhan Yücel, Anatolian Rock Revival Project'i hayata geçirdi. Proje kapsamında her hafta farklı bir illüstratör, yeni bir şarkının posterini üretiyor ve bunlar grubun sosyal medya hesaplarında paylaşılıyor. Şarkının kaydı da aynı şekilde kullanıcılara sunuluyor.

Tamirci Çırağı, Lorke Lorke, Dağlar Dağlar, Değmen Benim Gamlı Yaslı Gönlüme… Bir dönemin en sevilen, şimdilerde ise kişiyi nostaljik yolculuğa çıkartan şarkılar bunlar. Bazılarının ismine ‘unutulmaz parçalar' başlığının altında rastlasak da unutulmadığını, en azından eskisi kadar rağbet gördüğünü iddia etmek naiflik olur. Kaldı ki bunlar ‘Anadolu Rock' başlığı altındaki en popüler parçalar. Bir de ‘Aç Kapıyı Gir İçeri', ‘Sarhoş Martılar, ‘Maden Ocağının Dibinde' gibi az kişinin bildiği çok kıymetli şarkılar var ki, bir şekilde bilenlere hatırlatılmayı, hiç bilmeyenlere ise tanıtılmayı fazlasıyla hak ediyor. Gökhan Yücel de böyle düşünmüş ve Anatolian Rock Revival Project'i hayata geçirmiş. Proje adı üstünde Anadolu rock müziğini yeniden canlandırmak, bir zamanlar kitleleri peşinden sürükleyen sanatçıları ve şarkıları yeni nesillere öğretmek, eskilere hatırlatmak üzere oluşturulmuş. Türkiye'nin önemli rock müzisyenlerinin 60-70'li yıllarda ürettikleri eserler, gönüllü illüstratörlerin işleriyle görselleştiriliyor. Her hafta farklı bir illüstratör yeni bir şarkının posterini üretiyor ve bu posterler grubun sosyal medya hesaplarında paylaşılıyor. Aynı zamanda şarkının YouTube ya da başka kanallardan ulaşılan kaydı da kullanıcılara sunuluyor. Projenin bitimine kısa bir süre kala ARRP'nin fikir babası Gökhan Yücel ile konuştuk.65 sanatçıyla çalıştık, 30'u da yoldaYücel, en az iki-üç ay daha süreceğini söylediği projenin her şey yolunda gitmesi halinde belgesele dönüşebileceğini söylüyor. Peki geri dönüşler nasıl? Gayet memnun olduklarını anlatıyor: “Dar alanda ortaya çıkan bir proje olduğu için hedefe ulaşmanın zaman alacağını biliyorduk ama yine de adım adım oraya gidiyoruz. Bu müzikleri ilk kez dinleyen insanların yorumlarını almak bizleri özellikle mutlu ediyor.” Küçük bir ekiple başladıkları çemberin çok genişlediğini anlatan Yücel, “Projenin başından beri her posteri başka bir isim yaptı. 65 ayrı sanatçıyla çalıştık. Bir 30 tanesi de yolda.” diyor.İllüstrasyonu çizilecek şarkıları nasıl belirlediklerini soruyoruz Yücel'e. İlk olarak ‘olmazsa olmazları' almaya çalıştıklarını söylüyor: “O dönemden söz edip de bahsetmeme imkânınızın olmadığı parçalar mutlaka giriyor listeye. Tülay German'ın Burçak Tarlası ya da Moğollar'ın Dağ ve Çocuk'u gibi. İkinci yaklaşımsa kimselerin bilmediği ama mutlaka bilinmesi gereken gruplar/parçalar. TPAO Batman Orkestrası, Yabancılar, 21. Peron vb. gibi grupların özellikle bulunmasını istiyoruz ki bu dönem sadece üç-beş sanatçının tekelindeymiş gibi bir his doğmasın.”

Böyle bir şarkı mı varmış?

Peki hayatta olan sanatçıların kendi şarkılarına ait illüstrasyonları görme imkânı olmuş mu? Hepsine ulaşamadıklarını ama ulaşabildiklerinin yorumlarının şimdiye kadar çok iyi olduğunu söylüyor Gökhan Yücel. Zafer Dilek, Murat Ses, Tünay Akdeniz, İlhan Telli, Emrah Karaca, Taner Öngür gibi isimler desteklerini hiç esirgememiş mesela. Projeye daha çok kimlerin ilgi gösterdiğine gelince. “Müzikle ilgilenenler en yoğun ilgiyi gösteren kitle.” diyor Yücel. Görsel sanatlara ilgi duyanlar da ikincil ana kitleyi oluşturuyormuş. İleride başka müzik türleri için de benzer bir proje hayata geçirmeyi düşünüp düşünmeyeceklerini soruyoruz. Cevap olumlu değil. Bu türü seçmiş olmalarının nedeninin “Günümüzde unutulmuş, pek bilinmeyen bir dönem olması.” diye açıklıyor. “Bizler de ilk başta çoğunu bilmiyorduk. Birbirinden güzel parçaları dinledikçe bunları herkes öğrensin istedik, ki zaten proje de bu şekilde doğdu.” diyor. Sık sık kendileri de ‘Aa böyle bir şarkı mı varmış?' hissine kapıldıklarını anlatıyor: “Zaten benim için tüm bu yükün altına girmenin mazereti bu yeni (ama eski) eserleri keşfederken, şahane görsel üretimlere şahitlik edebilmek.”

Bu müzelerin kendileri müzelik!

Dünyada müze kavramına çikolatadan tuvalete, tembellikten psikiyatriye kadar birbirinden ilginç konular girerken bizim Topkapı ve Ayasofya'nın ötesine geçemeyen bir anlayışımız var. Bu döngüyü aşan müzeler yok dersek haksızlık etmiş oluruz. Müze gezmeyi ‘belki yeniden sevebiliriz' noktasına getirebilecek, çizginin hafif dışına çıkmayı başarabilmiş bu mekânları keşfetmeye var mısınız? Üstelik bu müzelerin çoğu da ücretsiz…

Müze denince aklınıza arkeolojik eserler ve hadi o kaba tabirle söyleyelim ‘çanak çömlek' geliyor değil mi? Utanmaya sıkılmaya gerek yok. Aklın alabileceği her şeyi kapsayabilecek müze kavramının zihnimizde bu kadar kısır bir alana hapsedilmesi bizim suçumuz değil. Peki suç kimde? Dünyada müze kavramının altına çikolatadan tuvalete, tembellikten psikiyatriye kadar birbirinden ilginç konular girerken bizim Topkapı ve Ayasofya'nın ötesine geçemeyen müzecilik anlayışımız da olabilir. Bu döngüyü aşan müzeler hiç yok dersek de haksızlık etmiş oluruz. Müze gezmeyi ‘belki yeniden sevebiliriz' noktasına getirebilecek, çizginin hafif dışına çıkmayı başarabilmiş bu mekânları derledik.

Saçlarından müze yaptım, haberin var mı?

Türkiye'deki en ilginç müzesi tartışmasız Kapadokya Avanos'taki saç müzesi. Müzenin geçmişi çömlek ustası Galip Körükçü'nün 1979'da bir Fransız kadından hatıra saç tutamı almasıyla başladığı ilginç hobisine dayanıyor. Saçlar Körükçü'nün 500 metrekarelik mağara atölyesinde sergileniyor. Muazzez Ersoy, Semra Özal, Nurgül Yeşilçay, Selda Alkor ve daha başka birçok ünlünün saçlarının da bulunduğu müze 08.00-18.00 saatleri arası ücretsiz.

Uçurtma tutkusu müze açtırdı

Mehmet Naci Aköz'ün hayatı kelimenin tam anlamıyla uçurtmaya adanmış bir ömür. Bu tutku onu uçurtma müzesi açmaya kadar götürmüş. Üsküdar'daki Mehmet Naci Aköz Uçurtma Müzesi'nde çeşitli ülkelerden 750'ye yakın uçurtma var. Bunlar arasında çeşitli hayvan figürlerinin yanı sıra elmalı, armutlu, fırfırlı modeller de görmek mümkün. Uçurtma yapma kursları da verilen müzeyi gezmek ücretsiz. Her gün 10.00-17.00 arası açık olan müzeyle ilgili bilgiye ‘www.ucurtmadunyasi.com' adresinden ulaşabilirsiniz.

Cep telefonundan önce neler vardı neler...

Osmanlı ve Cumhuriyet Dönemi postacı kıyafetleri, ilk posta kutuları, telgraf cihazları… Burası İstanbul Sirkeci'deki PTT müzesi. İletişim için cep telefonu ve elektronik postadan başka bir şey bilmeyen yeni nesiller için özellikle ilginç olabilecek müzede kadranlı, zemberekli ve manyetolu masa ve duvar telefonları bile var. İşgal kuvvetleri İstanbul'a ayak basınca, Manastırlı Hamdi Bey'in bu durumu Ankara'ya haber vermek için kullandığı telgraf makinesi de meraklılarını bekliyor. Hafta içi her gün 09.00-12.00/13.30-16.00 saatleri arasında açık olan müzeyi ücretsiz gezebilirsiniz.

Klasik arabalarla geçmişe yolculuk

İstanbul Tarabya'da kurucusunun adını taşıyan Ural Ataman Klasik Arabalar Müzesi, Türkiye'nin sayılı klasik otomobil müzelerinden. 2 bin metrekarelik müze alanında sadece her biri ayrı bir hikâyeye sahip olan otomobiller yok, dönemi yansıtan aksesuar ve otomobil parçaları da yer alıyor. Dönemin atmosferine uygun bir dekora sahip olan müzeyi gezerken arka fona ise nostalji müzik parçaları eşlik ediyor. Kamyonlar, motosikletler ve traktörlerin de bulunduğu müze sadece cumartesi günleri 11.00-18.00 saatleri arasında açık olup giriş ücreti ise 5 TL. Bir klasik arabalar müzesi de İkitelli'deki İntek Sitesi'nde bulunuyor. Mehmet Arsay Klasik Otomobiller Müzesi'nde 1800'lü yılların sonundan günümüze kadar üretilmiş 73 farklı model yer alıyor.

Tulumbacıların uzun tarihi

Yangınlarıyla meşhur İstanbul, Türkiye'nin en kapsamlı itfaiye müzesine ev sahipliği yapıyor. 300 yıllık bir geçmişe sahip olan itfaiye teşkilatında kullanılan malzemelerin bulunduğu müze, 1932 yılında Fatih Saraçhane'de açılmış. 1998'de adı ‘Kont Szechenyı İtfaiye Müzesi' olarak değiştirilmiş. Kont Odön Szechenyı, 1871 yılında İstanbul'da meydana gelen büyük bir yangından sonra, yangın güvenlik önlemlerinin gözden geçirilmesi için Sultan Abdülaziz'in emriyle İstanbul'a Macaristan'dan davet edilmiş bir kişi. Müzede mahalle ve askeri tulumbalar, hidroforlu tulumba, ilk motorlu pompa, atlı tulumba arabası, bez sarnıç, merdiven, itfaiye fenerleri, teneke ibrikleri, can kurtarma ipi, maske filtresi, telefon santrali, taksim muslukları, semt tulumbaları, 1700'lü yıllara ait çardaklı tulumbalar, tulumbacı ve itfaiyeci kıyafetleri sergileniyor. Yakın bir zamanda Beşiktaş'taki yeni yerine taşınan ve hafta içi açık olan müze 08.30-16.30 arasında ücretsiz gezilebilir.

Basmalık değil bakmalık halılar

Halı denince akla gelen ilk ülkelerden biri Türkiye. Çok bilinmese de İstanbul Sultanahmet'te 1979'dan beri bir halı müzesi hizmet veriyore. Müzeye tahsis edilen yer ise Ayasofya İmareti. Vakıflar Halı Koleksiyonu'nun en nadide eserlerinden seçilen halı ve seccade örnekleri, kronolojik sırayla ve yöresel desen gruplarına göre, müzenin her üç galerisinde sergileniyor. Birinci galeride Beylikler Dönemi, Erken ve Klasik Osmanlı Dönemi Anadolu halıları yer alırken, ikinci galeride Osmanlı Dönemi Orta ve Doğu Anadolu halı ve halı seccadeleri, üçüncü galeride ise Osmanlı Dönemi büyük boyutlu Uşak halıları ve saf halı seccadeler sergileniyor.

Oyuncak müzesi, böcek müzesi, satranç müzesi…

Sıra dışı müze denince akla gelen ilk yerlerden biri de Göztepe'deki oyuncak müzesi. 2005'te şair Sunay Akın tarafından, aileden kalma Göztepe'deki köşkte kurulan müzede Sunay Akın'ın yirmi yıl boyunca topladığı 5 bin oyuncak var. Pazartesi hariç 09.30-18.00, hafta sonu 09.30-19.00 açık olan müzeye giriş yetişkinler için 8, öğrenciler için 5 lira. Yalvaç Ural'ın kurduğu bir oyuncak müzesi daha var. Aynı zamanda biri İstanbul Kadıköy, diğeri Ankara Hamamönü'nde olmak üzere iki adet satranç müzesi de bulunuyor. 540 adet satranç takımına sahip Ankara'daki Gökyay Satranç Müzesi ücretsiz gezilebiliyor. Müze gezilerinde çizginin dışına çıkmak isteyenler Konya'daki Tropik Kelebek Bahçesi ve Böcek Müzesi, Unkapanı'ndaki Karikatür Müzesi, Çemberlitaş'taki Basın Müzesi, Bayburt'ta küçük bir köyde kurulan ve çağdaş sanatlarla geleneksel sanatları aynı çatı altında buluşturan ödüllü Baksı Müzesi'ni ziyaret edebilir.

Buz gibi müze!

Kapalı bir alanda 365 gün kutupları yaşatma fikrinden esinlenilerek kurulan Magic Ice (Sihirli Buz Müzesi) İstanbul'un Esenler semtindeki bir AVM'de bulunuyor. Mavi renkli buz, İsveç'in Jukkasjarvi bölgesindeki Torne nehrinden getirilirken, müzenin duvarları için kullanılan buz ve kar ise Türkiye'den sağlandı. 170 ton buzun kullanıldığı müzede ziyaretçilere üşümemeleri için özel Eskimo kıyafetleri veriliyor. Buz bardan alınacak meyve suyunun ücrete dahil olduğu biletlerin fiyatı büyükler için 22, çocuklar ve yaşlılar için 17 TL. Müze her gün 10.00-22.00 saatleri arasında ziyaret edilebiliyor.

Yüzyıllar önce insanlar nasıl ısınıyordu?

Mehmet Yaldız'ın henüz 12 yaşındayken bulduğu kandil sayesinde aklına takılan, ‘Acaba yüzyıllar önce insanlar nasıl aydınlanıyordu?' sorusu onu ilginç bir müze açmaya yönlendirdi. Çağlar boyu Aydınlanma ve Isıtma Araçları Müzesi, bu merakın sonucu. İstanbul Beykoz'daki müzede çeşitli meşaleler ve kandiller, şamdan çeşitleri, kolza yağı, gazyağı, ispirto, benzin, karpit ve çeşitli bitkisel yağlardan aydınlatma ve ısıtma araçları, Anadolu tuğlaları koleksiyonu ve ilk bulunan matkaptan, günümüze kadar kullanılan matkaplar bulunuyor. Müze pazartesileri hariç her gün 09.00-17.30 saatleri arasında gezilebilir.